Witamy na stronach naszej parafii
Aktualności
i przybył siewca zobaczyć jakie też plony wydało.
Czy było pielęgnowane, czy ptactwo go nie wybrało
lub, może padło na skałę i słońce mu dokuczało.
Czy na grunt żyzny upadło wydało stokrotne plony
czy nocą ktoś ostu nie posiał i chwastem zarosły zagony.
Lecz siewca gdy ziarno posiał krzyż na tej ziemi postawił
aby ten krzyż Zbawiciela strzegł naszą parafię i zbawił.
Zdarza się nam bardzo często prosić o coś, zdarza się też nawet i przepraszać. Ale tak rzadko mamy siłę, chęć i odwagę do powiedzenia prostego słowa - "dziękuję''. Tymczasem powinniśmy dziękować - bo wszyscy zależymy od Boga i jego Opatrzności. Właśnie dlatego w naszym zwyczaju jest dziękczynienie za plony, za owoce ziemi i naszej pracy. Takie dziękczynienie składaliśmy podczas uroczystej sumy dożynkowej o godz. 11:00 - której przewodniczył ks. Proboszcz Wiesław Ryżka.
Nasze codzienne drogi wiodą nas na nasze pola, sady, lasy, łąki i ogrody. Tam naszą pracą zabiegamy o dostatnie i godziwe życie, o nasz chleb powszedni. Wiele razy doświadczamy, że bez Bożej opieki i Bożego błogosławieństwa, cały nasz trud i nasza praca idzie na marne. Dlatego w dzień parafialnego dziękczynienia za plony ze wszystkich stron naszej parafii kierujemy nasze stopy ku świątyni, gdzie mieszka Bóg, ten jedyny i prawdziwy władca naszych ziem, nasz niebieski, ukochany Gospodarz.
Tu składamy na ołtarzu bochen chleba i wieńce dożynkowe. Tu, w tym miejscu z głębi naszych serc chcemy Bogu podziękować za wszelkie łaski w tym roku otrzymane i prosić o Jego błogosławieństwo. Tu modlimy się do naszego Stwórcy, aby obdarzył swoimi łaskami naszą parafię, Polską wieś i rolników, naszą ukochaną ojczystą ziemię, na której mamy zaszczyt żyć, mieszkać, pracować i umierać. Wśród wieńców dożynkowych i darów ołtarza jest nasz chleb powszedni. Oby nam nigdy go nigdy nie zabrakło! Dzieląc się chlebem, czyńmy to zawsze z wielkim szacunkiem i pamiętajmy, że jest to dar niebios.
16 września b.r. w naszej parafii p.w. św. App. Piotra i Pawła, odbyło się przyjęcie Relikwii Świętej Siostry Faustyny Kowalskiej oraz Relikwii Błogosławionego Jana Pawła II. Centralna uroczystość miała miejsce podczas Mszy świętej o godz. 11.00, celebrowanej pod przewodnictwem ks. prałata Franciszka Ślusarczyka - kustosza Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach. Na zakończenie uroczystości wierni mogli ucałować relikwie Papieża Polaka i świętej Siostry Faustyny.
W dzisiejszy dzień, ku radości nieba i wszystkich parafian nawet najpiękniejsze słowa przez nas wypowiedziane nie zdołają wyrazić tego, co czują nasze serca przepełnione miłością, ufnością i radością. Błogosławiony Janie Pawle II i Święta Siostro Faustyno Witamy Was i dziękujemy, że zechcieliście na stałe zagościć w progach naszej prastarej świątyni parafialnej. Otwieramy przed Wami na oścież drzwi naszych serc. Jest to dla nas historyczne wydarzenie w naszej parafii. Prosimy, wejdźcie i rozgośćcie się. Zapraszamy Was do naszych rodzin, do naszych wspólnot modlitewnych i apostolskich, do naszych miejsc pracy i odpoczynku, do całego naszego życia, naznaczonego często cierpieniem i uwikłanego w różnorodne słabości.
Ufamy, że uleczycie to, co chore, umocnicie to, co słabe, oczyścicie to, co zabrudzone, zjednoczycie to, co podzielone, rozradujecie to, co smutne, naprostujecie to, co zagmatwane, rozjaśnicie to, co pozostaje w ciemności. Spójrzcie na nasze rodziny i na naszą parafię. W szczególny sposób wsłuchujcie się w prośby, błagania i westchnienia wszystkich chorych w parafii. Dodajcie im otuchy, rozjaśnijcie pokrzyżowane przez chorobę drogi, którymi zdążają do swego celu. Błogosławiony Janie Pawle II i Święta Siostro Faustyno, módlcie się za nami. Jezu ufamy Tomie.
W dniu 15. września tego roku, 200 osobowa delegacja z naszej parafii na czele z księdzem proboszczem Wiesławem Ryżka, uroczyście odbierała dla naszej parafii w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowskich Łagiewnikach relikwie Świętej Siostry Faustyny. O godz. 10:00 - uczesniczylismy w konferencji na temat Bożego Miłosierdzia i Świętej Siostry Faustyny. O godz. 11:00 - została uroczyście odprawiona Msza Św. w intencji całej naszej parafii. Nasępnie udaliśmy się do Sanktuarium bł. Jana Pawła II „Nie Lękajcie Się” w Łagiewnikach, gdzie pomodliliśmy się przy relikwiach bł. Jana Pawła II odmawiając koronkę do Bożego Miłosierdzia.
Wiara pozwala nam uciekać się poprzez wszystko, co mamy w naszych rękach aby móc komunikować się z Bogiem, i także poprzez świętych, by wstawiali się przed Bogiem naszym Panem, w naszych sprawach. Od momentu kanonizacji Świętej Faustyny, staje się permanentna obecnością teologiczna w rzeczywistości ,, świętych obcowania.” W wielu sytuacjach, samo tylko mówienie przy relikwiach lub dotkniecie świętej relikwii, sprawiało, że święci wstawiali się przed Bogiem naszym Panem.
Dlatego też stał się Ojciec Święty prawdziwym znakiem sprzeciwu w tym świecie, który tak często odrzuca cierpienie, sztucznie uśmierza ból i odwraca się od starości, brzydoty i niemocy. Papież wołał: Nie zapominajcie o chorych i starcach (...). Oni uwypuklają ważną prawdę (...). Uczą nas, że słabość jest twórczą częścią ludzkiego życia, i że cierpienie może być przyjęte bez zatracenia godności. Żadna choroba, żadne uszkodzenie, żadna ułomność nie mogą nigdy pozbawić was waszej godności jako dzieci Bożych, jako braci i sióstr Chrystusa (przemówienie do chorych,1982). Jan Paweł II nie tylko dawał nam przykład tego, jak należy przyjmować każdy krzyż, ale też przez całe życie głosił Ewangelię cierpienia, która miała za zadanie objaśnić sens i cel bólu, nieodłącznie towarzyszącego ziemskiej wędrówce człowieka.
Umiłowani Bracia i Siostry, nie wstydźcie się tego krzyża. Starajcie się na co dzień podejmować krzyż i odpowiadać na miłość Chrystusa. Brońcie krzyża, nie pozwólcie, aby imię Boże było obrażane w waszych sercach, w życiu rodzinnym czy społecznym. Dziękujmy Bożej Opatrzności za to, że krzyż powrócił do szkół, urzędów publicznych i szpitali. Niech on tam pozostanie! Niech przypomina o naszej chrześcijańskiej godności i narodowej tożsamości, o tym, kim jesteśmy i dokąd zmierzamy, i gdzie są nasze korzenie. Niech przypomina nam o miłości Boga do człowieka (...). bł. Jan Paweł II
ROZPOCZĘCIE W KOŚCIELE
PROSIMY PRZYNIEŚĆ ŚWIECE
Na czas trwanie Drogi Krzyżowej droga powiatowa Lachowice - Koszarawa
od skrzyżowania Lachowice Mączne w kierunku Lachowice Leśniczówka
będzie całkowicie zamknięta od godz. 19:00 do 20:30
Panie, Ty widzisz, krzyża się nie lękam. Panie, Ty widzisz, krzyża się nie wstydzę; Krzyż Twój całuję, pod krzyżem uklękam, Bo na tym krzyżu Boga mego widzę. Do krzyżam zwrócił wszystkie me życzenia. Do krzyżam przybił błędnych myśli roje, Bo z krzyża płyną promienie zbawienia, Bo z krzyża płyną zmartwychwstania zdroje.
Pod krzyżem świata starty i złamany, Pragnę już odtąd krzyż Twój w duszy nosić; Niewoli świata pokruszyć kajdany, Bym mógł na krzyżu, krzyża chwałę głosić. Nie zasłużyłem, abyś mnie pocieszył, Bom przez czas długi tak od Ciebie stronił; Gdyś na mnie wołał, do Ciebiem nie spieszył, I łez tak wiele, tak marniem roztrwonił. Ach, Tyś mi podał pierwszy rękę Twoją, Abym na krzyża mógł powrócić drogę, A jam nią wzgardził, dziś pod krzyżem stoję, Bo już bez Ciebie dłużej żyć nie mogę. Bom znalazł w krzyżu to, com w szczęściu stracił; Pokój i wiarę, miłość i nadzieję; Ubogą duszę Tyś łzami wzbogacił, Przystroił cierniem, który nie więdnieje.
Historia Lachowic
Sięga XIII wieku. Wtedy to w rejon podbabiogórski napłynęła ludność dwoma głównymi szlakami: z północnego zachodu od Śląska, brzegiem Skawy i z północnego wschodu od Krakowa doliną Raby.
Pierwszymi osadnikami byli Wołosi, którzy pojawili się w XVI wieku. Jednak dopiero w XVII wieku wieś została oficjalnie założona przez Piotra Komorowskiego, właściciela dóbr suskich. Połączona została z czterech osad: Kobylanki, Lubnicy, Łachowic i Mącznej. Lachowice oraz kilka sąsiednich wsi tworzyły tzw. „państwo suskie”, które przechodziło kolejno w ręce Wielopolskich, Branickich i Tarnowskich.
Pierwsza wzmianka o Kobylance, osadzie pasterskiej z przysiółka Mizioły (Lachowice Górne), pochodzi z 1598 roku. Od 1608 roku obecna jest nazwa Lubnicy, zajmującej polany dolnych Lachowic. Większość mieszkańców osiedliła się w Łachowicach, głównej części wsi. Po jej północnej stronie znajdowała się Mączna. Współczesna nazwa, używana od 1670 roku, wzięła się od napływowej ludności określanej jako „Lachowie”.
Najważniejszym zabytkiem wsi jest drewniany kościół św. Piotra i Pawła z 1789 roku. Kościół w Lachowicach reprezentuje typową dla tego obszaru Polski drewnianą architekturę sakralną, która nawiązuje swoim stylem do późnego średniowiecza, ale posiada także elementy barokowe. Wraz z dziewięcioma innymi drewnianymi kościołami południowej Polski został on zgłoszony do wpisania na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO, ale ostatecznie na listę wpisano tylko 6 najstarszych budowli. W 2003 roku kościół został laureatem nagrody Ministra Kultury na „Zabytek Zadbany”. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa małopolskiego.
Lachowice stanowią punkt wyjścia szlaków turystycznych w Beskid Żywiecki oraz Beskid Mały.
Galerie
FILM PROMOCYJNY
