• BC1
  • DK2
  • DK5
  • DSC1
  • DSC2
  • DSC3
  • DSC6
  • DSC7
  • MW1

Ważne

Adwent i Roraty 2016

 od niedzieli 27 listopada

Św. Barbary (Barbórka)

 Niedziela - 4 grudnia

Św. Mikołaja

 6 grudnia

Msze
Święte

                 700                   

poniedziałek, czwartek, sobota

                1800b                

wtorek, środa, piątek, sobota

700 , 900a10151145c,1800b

Niedziela

a) w kaplicy na Kralach    b) w okresie zimowym o 17:00   c) w okresie wakacyjnym (w lipcu i sierpniu) nie ma Mszy Świętej

III – Niedziela Adwentu

0
0
0
s2sdefault
powered by social2s

adwent 18Lachowice, dnia: 11. grudnia 2016 roku.

Adwentu jest to czas wielkiego oczekiwania
na Chrystusa, na Jego narodzenie,
na Jego wejście do naszego codziennego życia.
Jan Paweł II

Dzisiaj przeżywamy III Niedzielę Adwentu - zwaną Niedzielą Radości, źródłem tej radości jest obecny wśród nas Pan, a także zbliżające się Święta.

Trzeci tydzień adwentu poświęcamy rodzinom chrześcijańskim. Zachęcamy więc do gorącej modlitwy za nasze rodziny, aby były Bogiem silne, ostoją wiary, tradycji chrześcijańskiej i patriotycznej. Nie lekceważmy współczesnych zagrożeń i zorganizowanych ataków wrogów rodziny. Jest ona przecież pierwszym, podstawowym i naturalnym środowiskiem chrześcijańskiego wychowania i przekazywania wiary.

Spowiedź święta w naszej parafii odbędzie się we wtorek 20 grudnia. Osoby chore lub starsze, które nie mogą wychodzić z domu, mogą przystąpić do spowiedzi i przyjąć Komunię św. w swoim domu w najbliższą środę od godz. 9:00. Wszystkich chorych i osoby starsze prosimy dziś zgłosić w zakrystii.

Przygotowując się do świąt Bożego Narodzenia, pamiętajmy o chrześcijańskich i narodowych tradycjach. Niech nie zabraknie w naszych domach pobłogosławionego wcześniej w kościele wigilijnego opłatka i płonącej świecy Caritasu.

W tym tygodniu patronuje nam:
• We wtorek - św. Łucja, dziewica i męczennica.
• W środę - św. Jan od Krzyża.

W piątek rozpocznie się Nowenna do Dzieciątka Jezus.

W tym tygodniu przypada trzeci piątek miesiąca. Dzień szczególnej modlitwy ku czci Bożego Miłosierdzia. Po Mszy Świętej o godz. 17:00 - Nabożeństwo do Bożego Miłosierdzia.

Jutro w Domu Katolickim od godziny 14.00 do 17.00 Parafialny Zespół Caritas będzie wydawać żywność dla rodzin znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej. Przypominamy, że artykuły spożywcze mogą otrzymać osoby i rodziny, które otrzymają skierowanie z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Stryszawie. Prosimy przygotować się, że będzie to duży podarunek – kilkadziesiąt kilogramów, dlatego potrzeby będzie jakiś transport mechaniczny. Sąsiadów prosimy o wsparcie i pomoc w przetransportowanie żywności do potrzebujących rodzin czy osób.

Rodzinom od nr. 341 - 350 składamy serdeczne Bóg zapłać za pracę przy sprzątaniu kościoła, oraz za złożona ofiarę na potrzeby naszego kościoła. W tym tygodniu prosimy o pomoc przy sprzątaniu rodziny od nr. 351 - 360. W przyszłą niedzielę odmówią Różaniec w kościele Róże: Pani Stanisławy Marcak i Pani Anny Baca.

PZU informuje, że składkę za obowiązkowe ubezpieczenie budynków i OC rolników, odbierać będzie Sołtys po Nowym Roku. Należy zabrać ze sobą druki dostarczone pocztą.

Czas Adwentu...czekanie na przyjście

0
0
0
s2sdefault
powered by social2s

im_1_264

Czas Adwentu, to czekanie na przyjście. Każdy z nas ulega pokusie zamknięcia się w świecie własnych spraw. O tyle rzeczy trzeba się martwić, świat biegnie do przodu, wszystkie siły skupiamy na tym, by nie wypaść z obiegu, by nie przegrać wyścigu. Adwent każe nam się zatrzymać. Ktoś nadchodzi. Ktoś bardzo chce się z nami spotkać.

Czas Adwentu, to okres przygotowania i radosnego oczekiwania na święta Bożego Narodzenia. Adwent jest jednocześnie początkiem nowego roku liturgicznego w Kościele Katolickim. Adwent kieruje myśli wiernych ku oczekiwaniu na powtórne przyjście Chrystusa na końcu czasów. Dlatego też Adwent jest okresem rekolekcji, skupienia i pokuty, a jednocześnie radosnego oczekiwania świąt Bożego Narodzenia. Jest taki czas w życiu, kiedy towarzyszy nam prorocki sposób postrzegania rzeczywistości zbawienia. I oto właśnie dzisiaj Kościół poddaje nam pod refleksję teksty proroka Izajasza. To nasz kolejny Adwent. Czuwajmy, aby nie stracić okazji do spotkania z Panem. Ileż to razy wołamy do Boga w jakiejś konkretnej sprawie! Chcemy, by nie tylko usłyszał nasze słowa, ale by spełnił nasze prośby. Czy jest w tym coś dziwnego? Wszak jesteśmy Jego dziećmi i doskonale znamy słowa „proście, a otrzymacie, pukajcie, a otworzą wam…”.  I oto na początku Adwentu znów „uderzamy” w bramy Niebios. Pomaga nam w tym Izajasz, patron czasu oczekiwania na przyjście Mesjasza. Jego wołanie jest przejmujące, bo jest zarazem prośbą o zmiłowanie, a więc o to, czego i my też potrzebujemy. Dlatego wsłuchujemy się w podpowiedzi Patrona Adwentu i Apostołów, Ojców Kościoła, Świętych, naszych patronów, podejmując adwentowe czuwanie. Wszak Pan ma nas zastać czuwającymi. W Adwencie powinniśmy być radośni, bo przecież Pan jest blisko. Oczekując kogoś, kogo bardzo kochamy, jesteśmy niezwykle radośni, pełni dynamizmu. Właśnie radość pomaga rozwinąć we właściwym kierunku nasze życie wewnętrzne i dobre relacje z bliźnimi. Czas Adwentu wiąże się z wieloma pięknymi zwyczajami pielęgnowanymi przez naszych praojców z wielką pieczołowitością. Na zwyczaje adwentowe w Polsce wpłynęły szczególnie praktyki benedyktynów i cystersów. Do tradycji wyłącznie polskich należy Msza  Święta wotywna odprawiana przed świtem, zwana Roratami. Jest to Msza Święta ku czci Najświętszej Maryi Panny, odprawiana przez cały adwent w dni powszednie. Nazwa ta pochodzi od słów pieśni na wejście: „Rorate caeli desuper”  - „Spuśćcie rosę niebiosa”.

Najstarsze ślady odprawianej w Polsce Mszy Świętej roratniej sięgają XII w. W wieku XVI roraty były już znane w całej Polsce. Podczas nich zapala się świecę roratnią, która symbolizuje Najświętszą Maryję Pannę, niosącą ludziom Światłość prawdziwą - Chrystusa. Biała lub niebieska wstążka na owej świecy mówi o Niepokalanym Poczęciu NMP. Zwyczaj jej umieszczania sięga czasów księcia Bolesława Wstydliwego (1126-1279). Na początku Adwentu przed ołtarzem katedry stawali przedstawiciele wszystkich stanów z zapalonymi świecami, powtarzając słowa: „Jestem gotów na sąd Boży”.

Bogatą symbolikę posiadają adwentowe świece i lampiony. Wyrażają one radość, ponieważ światło jest znakiem Chrystusa, zapowiadanego przez proroków jako światłość (Iz 49, 6). Świeca jest także symbolem życia chrześcijanina, gotowego na spotkanie z Jezusem. Zachował się także piękny zwyczaj chodzenia do kościoła na Msze Święte roratnie z zapalonymi lampionami, które rozjaśniają ciemności długich grudniowych nocy. Z Adwentem związany jest - ostatnio zapomniany - zwyczaj przygotowywania wieńca adwentowego. Od kilku lat są czynione starania, by przywrócić polskiej tradycji ten obyczaj z początku XX wieku. W Kościele katolickim miał on przypominać wiernym o zbliżających się świętach Bożego Narodzenia. Zwyczaj ten jednak przetrwał do dziś tylko w niektórych krajach katolickich. Igliwie symbolizuje świąteczną choinkę. Cztery świeczki oznaczają cztery tygodnie Adwentu. W domu przez kolejne niedziele zapala się najpierw jedną, potem dwie, trzy, a wreszcie wszystkie cztery świece.

Cała rodzina gromadząc się w niedzielny wieczór przy wspólnej modlitwie zapala kolejne świece jako znak czuwania i gotowości na przyjście Jezusa, rozmyślając jednocześnie o narodzinach Jezusa oraz o zbliżającym się Nowym Roku. Tradycja tworzenia wieńca adwentowego pochodzi z Niemiec i znana jest w Polsce od ponad 160 lat. Wieniec adwentowy posiada bogatą symbolikę: światło, zieleń i krąg, które oznaczają wspólnotę oczekującą w miłości i radości na przyjście Pana. W Wigilię Bożego Narodzenia 4 palące się świece oznajmiają przyjście Jezusa, który jest światłością świata.

Przyjdź szybko, Panie Jezu!

0
0
0
s2sdefault
powered by social2s

adwent_21Minęła już połowa Adwentu. Pan jest już blisko. Nie dają mi spokoju Izajaszowe obrazy szczęśliwych czasów, kiedy przyjdzie Zapowiedziany i Oczekiwany. Miecze przekują na lemiesze, a włócznie na sierpy. I nie będą więcej zaprawiać się do wojny...Wilk zamieszka razem z barankiem, pantera z koźlęciem...lew i wół będą jeść słomę...dziecko będzie się bawić w kryjówce żmii...głupi po drogach nie będą się wałęsać...Zakwitnie step, a na pustyni zakwitną cedry, akacje, mirty i oliwki. Ucałują się sprawiedliwość i pokój. Małoduszni nabiorą odwagi.

"...Nasza era, nowa era, to era Chrystusowa. A czy zmienił się świat? Czy zmienił się człowiek? Terroryści zaprawiają się do akcji. Niebezpieczne są granice. Niebezpieczne dworce, lotniska. Niebezpieczne ulice miast, nasze domy. Napadają, kradną, rabują, zabijają. Gdzie jesteś, Boże, który miałeś przyjść? Dalej jesteśmy zawistni, pazerni, zazdrośni, kłótliwi, mściwi i pożeramy jedni drugich. Gdzie jesteś, Boże!? Czy Ty jesteś Ten, który miał przyjść, czy też innego mamy oczekiwać? Adwent jest czasem czekania na Boga. Jest czasem tęsknoty za Bogiem. Pokrzepcie ręce omdlałe, wzmocnijcie osłabłe kolana! Powiedzcie małodusznym: Odwagi, nie bójcie się oto Pan Bóg wasz, oto Boża odpłata nadchodzi. Panie mój! Czekam na Święta, na Boże Narodzenie. Z kim połamię się opłatkiem? Komu będę składał życzenia? Podumam przy Twoim żłóbku. Ocenię, czy ładny. Pogapię się trochę na choinkę. Taka ładna, jak sztuczna. Pośpiewam, zagram sobie kolędę. Poszukam domu. Napiszę kartkę świąteczną. Jakoś zaliczę te Święta. Panie, wiem, że przychodzisz, że się rodzisz. Trzymam Ciebie w rękach. Stajesz się. Pokazuję Cię. Łamię Cię i rozdaję. Potem mam puste ręce. W sercu zimno jak w stajni. Spostrzegam, że nie było Bożego Narodzenia. O Boże! I znów rok bez Ciebie? Cóż mi z tego, że gwiazdy lecą, że anioły śpiewają, że pasterze bieżą, że królowie witają? Nawet wół i osioł poznał swego Pana, a ja? Panie mój! Daj mi jeszcze Nowy Rok i niech nowy będzie lepszy. Przyjdziesz kiedyś nie na próżno. Od dzieciństwa miałem kłopot w ten wieczór. Co ja powiem babci, tacie, dziadziusiowi? Słucham, czego ludzie sobie wtedy życzą: Wszystkiego najlepszego, zdrówka, bo grunt to zdrówko, powodzenia, spełnienia marzeń, zamążpójścia, ożenku, w tym roku, nowego domku i pieniążków. Oj, pięknie, ludzie, pięknie! Połam się ze mną opłatkiem, ale nic mi nie mów. Podziel się ze mną opłatkiem, ale nie mów, że kochasz. Dobrze czuje się tylko sercem, a miłość słychać lepiej w ciszy...".

Panie mój! Taki dobry jest ten wieczór. Czuję to przez szczęśliwe oczy domów. Dobrze, żeś do mnie przyszedł. Zobacz, Panie, gdyby ten wieczór trwał dłużej, jaki dobry byłby świat, a ludzie szczęśliwi. Wezmę Cię, Panie, na Pasterkę. Potem "padniemy na twarz przed Tobą". Podziel się ze mną opłatkiem. W oczy mi popatrz, powiedz dobre słowo, a ręką podaj trochę życzliwości. Bóg się rodzi - moc truchleje...Podnieś rękę, Boże Dziecię, błogosław Ojczyznę miłą...Ojczyznę wolną, pobłogosław, Panie.

Dla niewidomych

Polecane artykuły

Kronika Lachowic

W ciągu studiów historycznych napotkałem różne wiadomości i zapiski w kronikach poszczególnych bibliotek...

Czytaj więcej

Sprawiedliwa Wśród Narodów Świata

Sprawiedliwy wyrośnie jak palma.
Rozrośnie się jak cedr Libanu....

Czytaj więcej

Galicyjska Kolej Transwersalna

k.k. Galizische Transversalbahn została wybudowana w latach 1882 – 1884...

Czytaj więcej
Odsłon artykułów:
2472544

Odwiedza nas 7 gości oraz 0 użytkowników.

Początek strony