"Ten szczególny dzień się budzi,Kolędy, pastorałki, życzenia i świąteczna atmosfera towarzyszyła spotkaniu opłatkowemu organizowanemu w Lachowicach. Spotkania opłatkowe stają się okazją do wspólnego przeżywania wyjątkowego nastroju Świąt Bożego Narodzenia oraz obchodów Nowego Roku. Radosna, życzliwa i rodzinna atmosfera towarzyszyła spotkaniu wigilijnemu. Uroczystość odbyła się 17 grudnia w budynku Ochotniczej Straży Pożarnej w Lachowicach. W bożonarodzeniowy nastrój gości wprowadził występ młodzieżowego Teatru Maska z Gimnazjum z Lachowic.
Do świąt pozostało jeszcze kilka dni, a nastrój Bożego Narodzenia towarzyszy nam ciągle. Szopka i choinka w kościele, śpiew kolęd, odwiedziny Proboszcza w domach parafian, przedstawienia jasełkowe - to wszystko sprawia, że nadal trwa atmosfera radosnego święta. Ks. Proboszcz odwiedza kolejne przysiółki wioski. Na plebanii spotykają się grupy działające w parafii - Grupa Apostolska, Liturgiczna Służba Ołtarza, Rada Parafialna.
Wszyscy uczestnicy spotkania czuli się jak prawdziwa wspólnota, zjednoczona nie tylko w działaniu, ale i w miłym spędzeniu wolnego czasu. Oby nastrój życzliwości i dobroci wzajemnej towarzyszył nam nie tylko w tym szczególnym, świątecznym czasie, ale przeniósł się z rozmachem i obficie na kolejne dni Nowego Roku- w rodzinach, w sąsiedztwie, w parafii, w miejscu pracy, w szkole, wszędzie tam, gdzie przychodzi nam realizować codzienne zadania.
Czar świąt Bożego Narodzenia to potok łask płynących od Bożego Dzieciątka złożonego w betlejemskiej stajni. To łaska Miłości w świecie nienawiści. Nienawiści w polityce, mediach, lokalnych środowiskach, a częstokroć w rodzinach. Ta „maleńka Miłość, co w żłobie śpi”, chce swoją miłością nas przemienić. To łaska Pokoju. Pokoju w świecie wojen i rozdarcia w relacjach międzyludzkich. Chrystus, Emmanuel, Książę Pokoju, pragnie nasze serca tym swoim pokojem napełnić. To łaska wiary. Wiary w świecie zlaicyzowanym, wyrzucającym z publicznego życia religijne symbole. On, Bóg Wszechmogący, daje nam w siebie uwierzyć. Uwierzyć w Boga rodzącego się jak człowiek: prosto i zwyczajnie. Nie lękajmy się! Otwórzmy drwi naszych serc, by przyjąć te dary, które przyniósł ze sobą leżący w żłobie Jezus. Otwórzmy serca na Jezusa, Jego miłość i drugiego człowieka.
Panie mój! Pewnie będę sam w ten wieczór. Lubię marzyć, słuchać kolęd, myślą uciec daleko. Chociaż nie powinno tak być. Może ktoś też jest sam? Dobrze jest, gdy do domu na ten wieczór wrócą wszyscy. Dobrze, że masz dom. A oni na dworcu, w ogrzewalni u brata Alberta. Żołnierze na warcie stoją. Marynarze na morzu. Lotnicy w powietrzu. Kolejarze w podróży. W domach bogatych piesek rasowy na grubych dywanach. Nie zapraszali mnie. W szpitalach tej nocy też umierają. Zdrowi wyjechali na przepustki. A na tych z więzienia już nikt nie czeka. Mario i Józefie, z dokumentami do spisu. Wiem, co człowiek przeżywa, gdy mówią mu, że nie ma miejsca, że jest niepotrzebny, że na ciebie nie czekamy. Mają ludzie dużo czasu, dużo miejsca, ale dla siebie, albo na innych gości czekają. Mario i Józefie! Przecież mogliście ludziom powiedzieć, kim jesteście. Mogliście powiedzieć o Zwiastowaniu, o snach Józefa, o Elżbiecie i o Magnificat. Nie, oni na kogoś innego czekają! Ich to nie interesuje. Nie trzeba ludziom przeszkadzać. Niech tej nocy śpią spokojnie. Niech się goszczą i cieszą. Bóg narodzi się poza miastem. Ja też pójdę do obcych. Przyjdę do was, bezrobotni. Przyjdę do was, bezdomni pod mostem. Przyjdę do was, zmarznięci na dworcu. Do was, włóczędzy i niechciani. Opłatka mi dla was wystarczy. Chleba też na drogę wystarczy. Płaszcz podzielę na połowy. I Chrystusa i żebraka okryję. Tylko, czy serca mi dla wszystkich wystarczy? "Ty, spraw to, o Panienko Święta, aby dla wszystkich starczyło mi serca."
Najważniejszą częścią spotkania było podzielenie się opłatkiem - symbolem zgody i pojednania. Przy wigilijny stole była okazja, by wymienić poglądy, podyskutować o minionym czasie i o nadziejach związanych z nadchodzącym Nowym Rokiem. Wszystkim towarzyszyły życzenia radosnego przeżywania Świąt Bożego Narodzenia. Aby przy świątecznym stole nie zabrakło ciepła i rodzinnej atmosfery a Nowy Rok niósł ze sobą szczęście i pomyślność.

MISJE ŚWIĘTE PRZED NAWIEDZENIEM OBRAZU JEZUSA MIŁOSIERNEGO
I RELIKWII BŁ. JANA PAWŁA II I ŚW. SIOSTRY FAUSTYNY KOWALSKIEJ
LACHOWICE 11-15 GRUDNIA 2011 r.
NIEDZIELA 11 GRUDNIA
MIŁOSIERNE OBLICZE BOGA
Rozpoczęcie Misji św.
LIST DO PARAFIAN PRZED NAWIEDZENIEM OBRAZU
Oto zbliża się chwila, kiedy te słowa będziemy mogli razem wypowiedzieć pełni radosnej wdzięczności. Oto Jezus przychodzi do nas w szczególnym znaku Obrazu Miłosiernego Boga. Przychodzi w asyście najgorliwszych swoich wyznawców, św. s. Faustyny sekretarki Bożego Miłosierdzia i bł. Jana Pawła II, który rozkrzewił kult Miłosierdzia Bożego na cały świat.
Jest to historyczne wydarzenie w Waszej parafii. W czasie Misi św., które poprzedzą bezpośrednie Nawiedzenie Obrazu Jezusa Miłosiernego, będziemy chcieli się uczyć jak żyć na co dzień gorącą miłością i mocną nadzieją i jak odpowiedzieć na zbawcze słowo Boga oraz na Jego miłość do człowieka.
Przychodzący Miłosierny Jezus chce jeszcze bardziej objawić nam Ojca bogatego w Miłosierdzie, tego Ojca, który nie oszczędził nawet własnego Syna, ale go wydał za nasze grzechy, aby spłacony został dług sprawiedliwości Bożej zaciągnięty w Raju przez pierwszego człowieka. Spotkanie z Chrystusem podczas Nawiedzenia, jest wyjątkową okazją do tego, aby umocnić swoją wiarę, nadzieję i miłość, aby jeszcze raz z pełną świadomością schronić się w tych promieniach Jezusowej miłości tryskającej z Jego przebitego Serca, aby jeszcze raz zawierzyć Bogu drogi życia osobistego, rodzinnego i społecznego, życia całej Waszej Parafii.
Pod czujnym okiem Matki Miłosierdzia, św. s. Faustyny i bł. Papieża Polaka chcemy prosić Boże Miłosierdzie, byśmy potrafili wyprostować nasze drogi wiary i miłości małżeńskiej, rodzinnej i sąsiedzkiej, bo jakżeż poróżnieni ze sobą będziemy mogli spojrzeć w to łagodne i miłosierne Oblicze naszego Zbawcy? Do tej historycznej i radosnej chwili spotkania z Jezusem w Kopii Obrazu Miłosierdzia Bożego przygotujemy się przez przeżywanie Misji św., które rozpoczną się 11 grudnia br. w 3 niedzielę adwentu. Poprowadzą je Księża Misjonarze ze Zgromadzenia Najświętszego Serca Jezusowego.
W czasie tych dni nie tylko będziemy słuchać Bożego słowa, ale codziennie o godz. 15.00 będziemy stawać wobec Oceanu Miłości wynagradzającej przeżywając Godzinę Miłosierdzia. Każdy dzień zakończymy Apelem Misyjnym przedstawiając Bogu na wypisanych kartkach nasze osobiste prośby zanoszone przez ręce Matki Miłosierdzia.
Przez nabożeństwo o dar przebaczenia bliźnim i uzdrowienia wewnętrznego i zewnętrznego będziemy przygotowywać nasze serca na przyjęcie daru przebaczenia, którego udzieli nam Miłosierny Pan w Sakramencie Pojednania. Poprosimy też Miłosiernego Jezusa, aby uwolnił nas od wszelkiego zła, które zaciągnęliśmy świadomie, bądź nieświadomie w swoim życiu. W błogosławieństwie rodzin katolickich Najśw. Sakramentem otrzymamy wzmocnienie w łasce jedności i miłości małżeńskiej i rodzinnej.
Będziemy modlić się w intencji naszych zmarłych wypraszając im łaskę nieba. Będziemy błogosławić niemowlęta i dzieci przedszkolne odwołując złorzeczenia i przekleństwa. Będziemy zawierzać dzieci szkolne i młodzież Boskiej opiece. Na koniec proszę Was serdecznie o modlitwę w tej intencji, by miłość Jezusowego Serca zaowocowała naszym radosnym powrotem do Miłosiernego Ojca.
MODLITWA
W INTENCJI MISJI ŚWIĘTYCH
LACHOWICE
11.12.2011 – 16.12.2011
MODLITWA
O DOBRE OWOCE NAWIEDZENIA
LACHOWICE
15.12.2011 – 16.12.2011
Słowo pasterskie Metropolity Krakowskiego na Adwent 2011Drodzy Bracia i Siostry! Na początku nowego roku liturgicznego, w pierwszą niedzielę Adwentu, Chrystus wzywa nas do czujności w oczekiwaniu na powtórne Jego przyjście: „Uważajcie i czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie” (Mk 13,33). Adwent to przecież szczególny czas czuwania i modlitwy. Oczekiwanie, które przeżywany, posiada podwójny charakter. Najpierw jest okresem przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego, przez którą wspominamy pierwsze przyjście Syna Bożego do ludzi, ale równocześnie jest czasem, w którym przez wspomnienie pierwszego przyjścia Chrystusa na ziemię, Kościół kieruje pragnienia ludzi wierzących ku oczekiwaniu na Jego powtórne przyjście na końcu czasów. Właściwą postawą adwentowego oczekiwania na przyjście Pana jest więc, zgodnie ze słowami Jezusa, postawa czujności i modlitwy.
1. Peregrynacja obrazu Jezusa Miłosiernego
Wkraczamy w tegoroczny Adwent ubogaceni niezwykłymi przeżyciami minionych miesięcy. Z wielką wdzięcznością Bogu wspominamy przede wszystkim beatyfikację Jana Pawła II oraz Światowy Kongres Bożego Miłosierdzia w Krakowie - Łagiewnikach. Te wspaniałe dary Boga stały się dla nas również zadaniem. Pokazały, że życie człowieka powinno być bardziej naznaczone miłosierdziem, które ofiarował nam Bóg i które my również winniśmy okazywać braciom.
Pomocą w dążeniu do tego celu jest peregrynacja obrazu Jezusa Miłosiernego, która rozpoczęła się w Archidiecezji Krakowskiej w szczególnie wymownym dniu 16 października tego roku, a zakończy się 23 czerwca 2013 r. w królewskiej katedrze na Wawelu. Peregrynacja jest naturalnym przedłużeniem Światowego Kongresu Bożego Miłosierdzia, przeżywanego pod wymownym hasłem: Miłosierdzie źródłem nadziei. Świadkiem tej nadziei był i jest bł. Jan Paweł II, który wzywa nas wszystkich, abyśmy przez słowo, modlitwę i konkretne czyny miłosierdzia stawali się dla świata świadkami tej wielkiej tajemnicy.
Peregrynacja obrazu Jezusa Miłosiernego razem z relikwiami św. Siostry Faustyny i bł. Jana Pawła II jest szczególnym czasem dla każdego z nas i dla całej parafii. Każda parafia przeżywa najpierw okres oczekiwania na ten szczególny dzień. Jest to pewnego rodzaju parafialny adwent. Zachęcam, aby go dobrze przeżyć. Niech w parafiach i w rodzinach trwa gorliwa modlitwa o łaskę miłosierdzia dla nas i całego świata. Weźmy licznie udział w rekolekcjach lub misjach poprzedzających przybycie obrazu do parafii. Zastanówmy się uważnie nad tajemnicą Miłosierdzia Bożego, a także nad wezwaniem Jezusa do okazywania miłosierdzia braciom przez słowo, czyn i modlitwę (por. Dzienniczek 742).
2. Miłosierdzie źródłem pojednania w rodzinie i w parafii
W naszym świecie jest wiele agresji i złości, wzajemnych pretensji i oskarżeń, dlatego coraz gorliwiej musimy się uczyć powtarzać za Jezusem: „Ojcze, odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią”. Trwając przed obrazem Jezusa Miłosiernego, prośmy Boga miłosierdzia o zdolność przyznania się do winy oraz do przebaczania winowajcom.
Zwróćmy najpierw uwagę na miłosierdzie wyrażane słowem. Zacznijmy od usunięcia z naszego języka przekleństw i wyzwisk, słów raniących i poniżających, zachowań wprowadzających niepokój i dzielących ludzi. Niech nasze codzienne relacje przenikają słowa, które wyrażają życzliwość, niosą pociechę, wlewają w serce pokój i podnoszą na duchu. Refleksja nad tajemnicą miłosierdzia skłania nas do odkrycia na nowo takich słów, jak „przepraszam” i „przebaczam”.