W poniedziałek, 26 stycznia, w Bazylice Bożego Miłosierdzia w krakowskich Łagiewnikach odbyły się uroczystości pogrzebowe śp. ks. Stanisława Wąsika SDS. Mszy świętej sprawowanej przewodniczył bp Jan Zając. Ks. Stanisława pożegnało około 60 kapłanów, wierni z Lachowic, Kaszowa, Liszek i Krakowa.
Ks. bp Zając odczytał list, jaki na uroczystość skierował ks. kard. Grzegorz Ryś. Metropolita krakowski napisał w nim m.in.: „Ufam, że śp. ks. Stanisław, ogląda teraz Boga twarzą w twarz. W każdej śmierci jest wielka nadzieja, że po drugiej stronie spotkamy Pana, którego szukaliśmy i któremu służyliśmy na ziemi. Dziękuję dziś dobremu Bogu za wszelki trud, za to wszystko, czego dokonał śp. Ksiądz Stanisław przez lata swojego kapłańskiego i zakonnego życia. Czcigodny Księże Stanisławie! «Niech Aniołowie zawiodą cię do raju... niech Pan przyjmie Cię do grona zbawionych». Ten, któremu wiernie służyłeś na ziemi, niech Cię obdarzy wiecznym pokojem, a Matka Boska niech przywita Cię z radością w domu Ojca".
Około godz. 15.30 na cmentarzu w Borku Fałęckim odbyły się obrzędy związane z pochówkiem Zmarłego.
Śp. ks. Stanisław Wąsik SDS (1940-2026) urodził się 2 maja 1940 roku w miejscowości Rybna w województwie małopolskim. Był jednym z czworga dzieci Adolfa i Heleny z domu Sikora. Na chrzcie świętym, który przyjął 11 maja 1940 roku w kościele parafialnym św. Kazimierza w Rybnej, otrzymał imiona Stanisław Adolf.
W latach 1947-1954 Stanisław Wąsik uczęszczał do szkoły podstawowej w Rybnej. Następnie w 1955 roku rozpoczął naukę w Zasadniczej Szkole Mleczarskiej, którą ukończył w 1957 roku.
W tym samym roku zwrócił się z prośbą o przyjęcie do Zgromadzenia Salwatorianów pisząc: „proszę o przyjęcie mnie do Zgromadzenia Księży Salwatorianów, bym mógł jako kapłan pracować dla większej chwały Bożej, zbawienia dusz i własnego uświęcenia". Pismem z dnia 10 sierpnia 1957 roku, Stanisław został przyjęty do Nowicjatu Towarzystwa Boskiego Zbawiciela w Bagnie, przyjmując imię zakonne Alban.
Aby obejrzeć zdjęcia naciśnij więcej!
Dnia 8 września 1958 roku w Bagnie, nowicjusz Alban złożył swoje pierwsze śluby zakonne; profesję wieczystą złożył 8 września 1961 roku. Studia filozoficzno-teologiczne, odbył w Wyższym Seminarium Duchownym Salwatorianów w Bagnie, po wcześniejszym ukończeniu szkoły średniej i zdaniu egzaminu dojrzałości. Święcenia diakonatu otrzymał w 1966 roku w Krakowie z rąk księdza biskupa Herberta Bednorza, biskupa koadiutora katowickiego. W tym samym roku, zwrócił się z prośbą o dopuszczenie go do święceń kapłańskich pisząc w podaniu: „pragnę jako kapłan-zakonnik służyć Bogu w Towarzystwie Boskiego Zbawiciela. Chcę szerzyć Królestwo Boże na ziemi i przy pomocy łaski Bożej wiernie je wypełnić aż do śmierci". 28 czerwca 1966 roku przyjął w Trzebini święcenia kapłańskie.
Ks. Stanisław Wąsik, podejmował posługę duszpasterską w ramach wspólnot i placówek salwatoriańskich, jak również posługiwał w parafiach diecezjalnych:
– w Krakowie przy ulicy Łobzowskiej (1966-1967 – rok pastoralny)
– w Widuchowej – (1967-1970 – wikariusz)
– w Krakowie – parafia św. Szczepana (1970-1971 – wikariusz)
– w Koczurkach (1971-1973 – wikariusz)
– w Krakowie przy ulicy św. Jacka 16 (1973-1976 – pomoc duszpasterska)
– w Puławach (1976-1978 – wikariusz)
– w Krakowie – Nowa Huta - Czyżyny (1978-1980 – wikariusz)
– w Dobczycach (1980-1982 – wikariusz)
– w Lachowicach (1982-2012 – pomoc duszpasterska)
– w Krakowie przy ulicy Siostry Faustyny (2012-2025 – konsultor, rezydent).
Ks. Stanisław Wąsik kilkukrotnie w czasie życia kapłańskiego i zakonnego wyjeżdżał do Niemiec, do pomocy Siostrom Służebniczkom w prowadzonym przez Siostry Domu Opieki w Münster. Ostatnie lata jego życia związane były również z Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w krakowskich Łagiewnikach, w którym, pomimo wieku, pełnił posługę spowiednika niekiedy po kilka godzin dziennie.
Odszedł do Pana w poniedziałek 19 stycznia 2026 roku w szpitalu św. Rafała w Krakowie, w 86. roku życia, w 68. roku życia zakonnego i 60. roku kapłaństwa.















































































Sięga XIII wieku. Wtedy to w rejon podbabiogórski napłynęła ludność dwoma głównymi szlakami: z północnego zachodu od Śląska, brzegiem Skawy i z północnego wschodu od Krakowa doliną Raby.









